Hedging

Pod pojęciem hedgingu rozumieć można działania asekuracyjne (jako strategię inwestowania) podejmowane na rynku instrumentów pochodnych, które mają na celu zmniejszenie do minimum strat inwestora i neutralizowanie ryzyka zmian kursów
(ceny) instrumentów finansowych lub towarów. Hedging zwykle odnosi się do kontraktów towarowych, dewizowych i finansowych.

Działania podejmowane w ramach operacji asekuracyjnych (inaczej transakcje hedgingowe), można podzielić na trzy grupy:

• dostosowanie strumieni finansowych (wpływów i wydatków inwestora) oraz rzeczowych do oczekiwanej zmiany kursu wybranych instrumentów pochodnych;
• zawieranie kontraktów terminowych (ang. financial futures),
• równoważenie pozycji bilansowych wystawionych na ryzyko – pozycjami „ze znakiem przeciwnym”, tak aby ewentualna strata na jednych była zrekompensowana zyskiem na innych.

Charakterystyczne dla hedgingu jest takie dobieranie do portfela inwestycyjnego instrumentów finansowych i dotyczących ich instrumentów pochodnych, aby ryzyko związane z obiema inwestycjami znosiło się wzajemnie. Transakcja na rynku instrumentów pochodnych zmierza zatem do osiągnięcia przeciwnego skutku niż rezultaty kontraktu na rynku głównym. Uczestnik takiej operacji zakłada, że ewentualne straty, jakie poniesie w momencie dokonywania transakcji, zostaną mu w całości lub w dużym stopniu pokryte przez zysk w ustalonym terminie odsprzedaży tych walorów albo odwrotnie - zysk w momencie kupna walorów zostanie skompensowany przez stratę w terminie sprzedaży.

Można wyróżnić kilka rodzajów hedgingu:

• stały (zajęcie określonej pozycji i zajmowanie jej bez dokonywania zmian przez cały okres utrzymywania zabezpieczenia transakcji) i dynamiczny (ciągłe monitorowanie transakcji zabezpieczających i dokonywanie korekt na bieżąco);
• doskonały (całkowicie neutralizuje ryzyko) i niedoskonały (częściej spotykany, ponieważ zmiany na rynku są trudne do przewidzenia - zawsze istnieje jakieś ryzyko);
• sprzedażowy (inwestor zakłada, że w przyszłości dokona sprzedaży instrumentu na rynku bazowym po cenie, jaka w danym momencie nie jest jeszcze znana) i zakupowy (stosowany, gdy inwestor zamierza w przyszłości nabyć określony instrument i obawia się wzrostu ceny);
• bezpośredni (gdy zarówno transakcja na rynku bazowym, jak i zabezpieczająca dotyczą tego samego towaru) i pośredni (inwestor znajduje inny towar, charakteryzujący się podobną zmiennością ceny zarówno co do siły jak i kierunku, oraz instrument pochodny wystawiony na ten towar)
• całkowity (dążenie do zabezpieczenia wszystkich transakcji narażonych na ryzyko) i częściowy (inwestor neutralizuje transakcjami zabezpieczającymi tylko część transakcji).
• prosty (inwestor stosuje tylko jeden rodzaj instrumentów pochodnych) i kombinowany (używa kilka rodzajów).